ஜா-13

வாழ்க்கைக்கு ஹைக்கூ 13

"கோவில் மணி ஓசை மெல்ல கரைகிறது, 

ஆனால் அதன் ரீங்காரம் 

மலர்களின் நறுமணத்தோடு கலந்து நிற்கிறது; 

மாலை நேரம்!"

- மட்சுவோ பாஷோ

ஒரு மாலை வேளையில், கோவில் மணியின் பலத்த ஓசை நின்றுவிடுகிறது. சத்தம் ஓய்ந்தாலும், அந்த மணியின் அதிர்வு காற்றில் கலந்து, அங்கே பூத்திருக்கும் மலர்களின் நறுமணத்தோடு ஒன்றிவிடுகிறது. சத்தம் நின்றாலும் அதன் தாக்கம் அந்தச் சூழலில் அமைதியாகத் தொடர்கிறது.

இந்தக் கவிதை ஒரு நிறைவான வாழ்க்கைக்கு மிக ஆழமான இரண்டு பாடங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது. 

கோவில் மணி அடித்து ஓய்ந்தாலும், அதன் ரீங்காரம் மலரின் மணத்தில் கலந்திருப்பதைப் போல, நாம் செய்யும் செயல்கள் முடிந்தாலும் அதன் தாக்கம் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடம் தங்கிவிடும்.

நாம் யாரோ ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேசியிருப்போம் அல்லது ஒரு சிறிய உதவி செய்திருப்போம். அந்தச் செயல் சில நிமிடங்களில் முடிந்துவிடும் (மணி ஓசை போல). ஆனால், அந்த அன்பு தந்த மகிழ்ச்சி, அந்த நபரின் மனதில் நீண்ட நேரம் ஒரு நறுமணம் போலத் தங்கியிருக்கும். ஆகவே, நிறைவான வாழ்க்கை என்பது நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்கிறோம் என்பதில் இல்லை, நாம் மறைந்த பிறகும் அல்லது ஒரு செயல் முடிந்த பிறகும், அது மற்றவர்களிடத்தில் எவ்வளவு இனிமையான அதிர்வுகளை (நினைவுகளை) விட்டுச்செல்கிறது என்பதில் உள்ளது.

பாஷோ இந்தக்கவிதையை "மாலை நேரம்" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் முடிப்பதற்குப் பின்னால் ஆழமான உளவியல் மற்றும் அறிவியல் காரணங்கள் உள்ளன. மாலை நேரத்தில் சூரிய வெளிச்சம் குறையும்போது, நமது பார்க்கும் திறன் மங்கத் தொடங்கும். இயற்கையாகவே, பார்வை குறையும்போது மனிதனின் மற்ற புலன்களான கேட்கும் திறன் மற்றும் நுகரும் திறன் அதிக கூர்மையாகும். இந்தக் கவிதையில் நடப்பதும் அதுதான். கவிஞர் காட்சியை விவரிக்கவில்லை. "மணி ஓசை" (கேட்டல்) மற்றும் "மலர் நறுமணம்" (நுகர்தல்) ஆகிய இரண்டையும் இணைக்கிறார். இந்த இரண்டு நுட்பமான உணர்வுகளும் ஒன்றோடொன்று கலப்பதற்கு மாலை நேரமே மிகச் சிறந்த களம். பகலில் இந்த அனுபவத்தை முழுமையாக உணர முடியாது.

"மாலை" என்பது எப்படி ஒருநாளின் நிறைவுப் பகுதியாக இருக்கிறதோ, அதே போல நமது வாழ்வில் செயலின் நிறைவுப் பகுதியை இது குறிப்பிடுவதாக புரிந்துகொள்ளலாம். வாழ்க்கையின் ஓட்டம் (பகல்) குறையும்போதுதான், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும், விட்டுச்செல்லும் நற்பெயரையும் (நறுமணம்) நிதானமாக உணர முடியும். 

இந்த ஹைக்கூ, "எல்லாம் ஓய்ந்த பிறகும் எஞ்சி நிற்பது எது?" என்ற கேள்வியை நமக்குள் கேட்கிறது.