1912ஆம் ஆண்டு கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூர் லண்டனுக்குச் சென்றிருந்தார். எழுத்தாளர் எட்வர்ட் கார்பெண்டர் அவரிடம், “இந்தப் பெருநகரத்தில் உங்களை மிகவும் கவர்ந்தது என்ன?” என்று கேட்டார்.
தாகூர்,
“எல்லோரும் இடைவிடாமல், அமைதியின்றி அலைந்து கொண்டிருப்பதுதான்,” என்றார்.
அதற்கு கார்பெண்டர்,
“ஆம். எல்லோரும் எதையோ தேடிக்கொண்டு அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பது போலத் தெரிகிறது,” என்றார்.
தாகூர் பதிலளித்தார்:
“ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் மகத்தான பொக்கிஷத்தை அவர்களே அறியாததால்தான்.”
தாகூர் கண்டறிந்த அந்த உண்மை இன்றும் மாறவில்லை.
நாமும் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
லாவோட்சு கூறுகிறார்..மனிதன் ஞானத்தைத் தேடி வெளியில் ஓடாமல், தன்னுள்ளே திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
சேறும் தெளிந்த நீரும் என்ற உவமையின் மூலம் விளக்குகிறார்.
“சேறு அடங்கி, நீர் தெளிவாகும் வரை காத்திருக்கும் பொறுமை உனக்கு இருக்கிறதா?
சரியான செயல் தானாகவே தோன்றும் வரை அசைவின்றி இருக்க உன்னால் முடியுமா?”
நீங்கள் மன அழுத்தத்தில் இருக்கும்போதும், பதற்றமாக இருக்கும்போதும், குழப்பமாகவோ கோபமாகவோ இருக்கும்போதும் உங்கள் எண்ணங்கள் கலங்கிய நீரில் எழும் சேற்றைப் போன்றவை.
தெளிவைப் பெற வேண்டும் என்று அவசரப்பட்டு முயற்சிக்கும்போதெல்லாம், அந்த நீரை இன்னும் அதிகமாகக் கலக்கிறீர்கள்.
பிரச்சினையைத் தொடர்ந்து கிளறிக்கொண்டே இருந்தால், அதற்குள் இருக்கும் தெளிவை உங்களால் பார்க்க முடியாது.
சில நேரங்களில் மனதை வலுக்கட்டாயமாகச் சரிசெய்ய வேண்டியதில்லை.
நற்காலை
தோழமையுடன் மணிகண்டபிரபு
No comments:
Post a Comment