ஜா-35

வாழ்க்கைக்கு ஹைக்கூ: 35

“இந்த இலையுதிர் கால 

மாலைப் பொழுதின் தனிமையிலும்

இனிமை காணமுடியும்”

யோசா புசோன் (Yosa Buson) எழுதிய இந்த அழகான ஹைக்கூ கவிதை, தனிமையின் மறுபக்கத்தை மென்மையாக உணர்த்துகிறது.

கவிஞர் ஒரு இலையுதிர் கால மாலையில் மரங்கள் இலைகளை உதிர்ப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். இலையுதிர் காலம் என்பது ஒரு ஆண்டின் முடிவைக் குறிப்பது, மரங்கள் இலைகளை இழந்து தனித்து நிற்கும் காலம். மற்றவர்களுக்கு அது சோகமாகத் தெரியலாம். ஆனால், கவிஞருக்கு அந்த அமைதியான தனிமையில் ஒரு 'பேரின்பம்' கிடைக்கிறது. ஆரவாரம் இல்லாத அந்த மௌனத்தில், தன்னைத் தானே உணரும் ஒரு மகிழ்ச்சியை அவர் கண்டடைகிறார்.

தனிமை என்பது தண்டனையல்ல, அது தன்னையறியும் வாய்ப்பு. நாம் எப்போதும் பிறருடைய அங்கீகாரத்தையும், துணையையும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால், நம்முடன் நாம் செலவிடும் நேரமே நம்மைச் செதுக்கும்.  வெளியுலகச் சத்தங்கள் அடங்கும்போதுதான் நம் மனதிற்குள் இருக்கும் குரல் நமக்குக் கேட்கும். இது ஒருவரை மன அழுத்தத்திலிருந்து விடுவித்து, மன நிறைவைத் தரும். ஒரு நீண்ட வேலை நாளுக்குப் பிறகு, வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்து ஒரு கப் தேநீருடன் இயற்கையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த 10 நிமிடத் தனிமை, பல மணிநேரப் பேச்சை விட அதிகப் புத்துணர்வைத் தரும்.

இலையுதிர் காலம் எப்படி இலைகளை இழக்கிறதோ, அதுபோல வாழ்வில் இழப்புகள் வரும்போது வருந்தாமல், அந்த நிலையிலும் இருக்கும் அழகைக் காண வேண்டும். பதவி உயர்வு கிடைக்கவில்லை என்றாலோ அல்லது ஒரு நண்பர் பிரிந்து சென்றாலோ, அதை ஒரு பேரிழப்பாகப் பார்க்காமல், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளக் கிடைத்த நேரமாகப் பார்க்க வேண்டும்.

இலையுதிர் காலம் என்பது ஒரு மரத்தின் 'இழப்பு' அல்ல, அது ஒரு 'தயாரிப்பு'. மரமானது வரப்போகும் கடும் குளிர்காலத்தைத் தாங்குவதற்காகவும், வசந்த காலத்தில் புதிய தளிர் விடுவதற்காகவும் பழைய இலைகளை உதிர்க்கிறது. கவிஞர் தனிமையை ஒரு இருண்ட அறையாகப் பார்க்காமல், ஒரு 'வெற்று நிலமாக' (Empty Space) பார்க்கிறார். ஒரு பாத்திரத்தில் இருக்கும் பழைய நீர் கொட்டப்பட்டால்தான் புதிய நீரை நிரப்ப முடியும். அதுபோல, தேவையற்ற உறவுகள், சத்தங்கள் மற்றும் எண்ணங்கள் உதிரும்போதுதான் நம் ஆன்மா புதிய தெளிவைப் பெறுகிறது.

இன்னொறு பரிமாணத்தில், ஜப்பானிய தத்துவமான வாபி-சாபியை இந்தக் கவிதை நினைவூட்டுகிறது. வாபி-சாபி என்பது "முழுமையற்ற, நிலையற்ற மற்றும் குறைபாடுள்ள விஷயங்களில் இருக்கும் அழகைக் காண்பது" ஆகும்.  வாபி (Wabi): தனிமையில் இருக்கும் எளிமையையும், உலகியல் இன்பங்களிலிருந்து விலகி இருப்பதையும் குறிக்கும். சாபி (Sabi): காலம் கடந்து செல்வதையும், அதன் மூலம் ஏற்படும் முதிர்ச்சியையும் (உதாரணமாக: காய்ந்த இலைகள், தேய்ந்த கற்கள்) குறிக்கும். உதிர்ந்த இலைகளும், ஆட்கள் நடமாட்டம் குறைந்த அந்த மாலைப் பொழுதும் வாபி-சாபி தத்துவத்தின் நேரடி உருவம். தனிமை என்பது வெறுமை அல்ல; அது ஒரு முதிர்ந்த அழகு. ஒரு பழுத்த இலை காம்பிலிருந்து விடுபடும் அந்தத் தருணம் ஒரு விடுதலையின் அழகு.

நம் வாழ்வு எப்போதும் பரபரப்பாகவும், இரைச்சலுடன், கொண்டாட்டத்துடன் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்மிடம் இருக்கும் குறைகளையும், நாம் கடந்து வந்த வடுக்களையும், நம்முடைய தனிமையையும் அதன் இயல்பிலேயே நேசிப்பதுதான் மனநிறைவான வாழ்வின் ரகசியம்.

"தனிமை" (Loneliness) என்பது ஆட்கள் இல்லாத வருத்தம். ஆனால் "தனித்திருத்தல்" (Solitude) என்பது நம்முடன் நாம் இருக்கும் பெருமிதம். இந்த ஹைக்கூ, புற உலகை மறந்து அக உலகிற்குள் பயணிப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் அமைதியே உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.