ஜா-14

வாழ்க்கைக்கு ஹைக்கூ 14

"ஏரியில் நள்ளிரவு நேரம்.

காற்றும் இல்லை, அலைகளும் இல்லை.

வெறுமையான அந்தப் படகு

நிலவின் ஒளியால் நிரம்பி வழிகிறது."

- தோஜென் 

இந்தக் கவிதை ஒரு தியான நிலையை விவரிக்கிறது. இங்கு 'காற்று' என்பது நம்மைத் தாக்கும் வெளிப்புறச் சூழல் அல்லது பிரச்சனைகள். 'அலைகள்' என்பது நம் மனதில் எழும் இடைவிடாத எண்ணங்கள் மற்றும் குழப்பங்கள். நள்ளிரவில் இவை இரண்டும் அடங்கி, ஏரி அமைதியாக இருக்கிறது. அதாவது மனம் சலனமற்று இருக்கிறது.

வெறுமையான படகு (The Empty Boat) என்ற உவமை தான் இந்தக் கவிதையின் உயிர்நாடி. இங்கு 'படகு' என்பது மனிதனைக் குறிக்கிறது. "வெறுமையான" என்பது, "நான்" என்கிற அகந்தை (Ego), ஆசைகள் மற்றும் கவலைகள் இல்லாத மனநிலையைக் குறிக்கிறது. எப்போது படகு (மனம்) காலியாக இருக்கிறதோ, அப்போதுதான் நிலவின் ஒளி (ஞானம் அல்லது இறைவனின் அருள்) உள்ளே நுழைய முடியும்.

எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு கூடையில் ஏற்கனவே குப்பைகள் நிரம்பி இருந்தால் அதில் நீங்கள் புதிதாக, பயனுள்ள பொருளை வைக்கமுடியாது. அந்தக் கூடையில் புதிய பொருள்  (ஞானம்/மகிழ்ச்சி) நிரம்ப வேண்டுமென்றால், முதலில் அதனுள்ளே இருக்கும் குப்பையை (கவலைகள்/எண்ணங்கள்) கொட்டிவிட்டு, கூடையை "வெறுமையாக்க" வேண்டும். 

நமது மனம் எப்போதும் எதையாவது யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கவலைகள், பயம், திட்டங்கள் என மனதை குப்பைகளால் நிரப்பி வைத்திருக்கிறோம். இதனால் இயற்கையின் அழகையோ, அமைதியையோ நம்மால் உள்வாங்க முடிவதில்லை. அவ்வப்போது மனதை 'ரீசெட்' செய்து வெறுமையாக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

"நான், எனது" என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை, நாம் பாரமான படகு போலத் தத்தளிப்போம். அந்தச் சுமைகளை இறக்கி வைத்தால், வாழ்க்கை நீரில் மிதக்கும் படகு போல லேசாகிவிடும். வாழ்க்கையைத் தேடி ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு "காலியான படகு" போல அமைதியாக வைத்திருந்தால்; நமக்குத் தேவையான அனைத்தும் (வெளிச்சம்) நம்மைத் தேடி வரும்.