tsa-5

#மனசுக்கு_ஒரு_தேநீர்_5

ஒரு மனிதன் தினமும் தன் கண்ணாடியைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள் அவன் துடைப்பதை நிறுத்திவிட்டான்.

நாட்கள் சென்றன.தூசி படிந்து அவன் பிரதிபலிப்பை மறைத்தது.

அவன் நினைத்தான், “நான் என்னை இழந்துவிட்டேன் என்று.”மீண்டும் கண்ணாடியை சுத்தம் செய்தபோது தான் அறிந்தான்

அவன் முகம் போகவில்லை; அது வெறும் தூசியினால் மூடப்பட்டிருந்தது என்று.

உன் உண்மையான “நான்” ஒருபோதும் மறைவதில்லை.

அது எண்ணங்கள், பயங்கள், குழப்பங்கள் ஆகியவற்றால் தற்காலிகமாக மங்குகிறது.

தெளிவு தேடுவதால் அல்ல — மனதின் தூசியை நீக்குவதால் கிடைக்கும் என்கிறார் புத்தர்

இதேபோல் மற்றொன்று

ஒரே கடலில் இரண்டு மீன்கள் வாழ்ந்தன.  

ஒன்றை கண்ணாடிக் கிண்ணத்தில் பாதுகாப்பாக வைத்தனர்.

மீன் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தது ஆனால் உண்மையில் சுதந்திரமாக இல்லை. மற்றொரு மீன் விசாலமான கடலில் நீந்தியது.  

அது அலைகள், புயல்கள், மற்றும் தெரியாத ஆபத்துகளை சந்தித்தது.  

ஆனால் அதுவே நீரின் ஆழத்தை உணரச் செய்தது.  

ஒன்று கடலைப் பற்றி கற்றுக்கொண்டது.  

மற்றொன்று கடலில் வாழ்ந்து கடலை அனுபவித்தது.  கிண்ணம் அதே “பாதுகாப்பு” என்று கூறியது.கடல் அதே “உண்மை” என்று கூறியது.  

ஒன்று நம்பிக்கையை கற்பிக்கும்.  

மற்றொன்று இருப்பதைக் கற்பிக்கும். விதிகள் உண்மையைக் காட்டக்கூடும், ஆனால் விழிப்புணர்வே அதை வாழச் செய்யும்.  

புத்தரின் கருத்தில் அறிதல் என்றால் கருத்து-அறிவு மட்டும் இல்லாமல், அனுபவத்தின் மூலம் பார்ப்பதும் ஆகும்.

புத்தம்புது காலை

தோழமையுடன் மணிகண்டபிரபு